|
|
|
Blog
Op deze pagina kunt u verslagen bekijken die door onze leden zijn geschreven. Je kunt dit zien als het online Weldoenertje!
2009-10-04 00:00:00
Onze Belgische vrienden zullen zich misschien door de titel van dit stuk wat aangebrand voelen, want feitelijk gingen we natuurlijk naar het mooie, zesendertigduizend bomen (en inwoners) tellende Evere. Maar ja, ‘Brussel’ klinkt nou eenmaal wat chiquer in de oren. Naast de titel van het nieuwste album van de Dijk is het natuurlijk ook gewoon ‘Capital of Europe’ en niet te vergeten hoofdstad van het fraaie landje waar men zoveel verschillende talen en dialecten spreekt dat ze elkaar er soms amper kunnen verstaan. Maar genoeg over de Vlaams-Waalse perikelen; laten we gewoon wat vertellen over die prachtige dag van (nu nog) gisteren.
Ons eerste concert van het nieuwe seizoen was er dus gelijk eentje met internationale allure, en daar hoort uiteraard een bus bij. Het was immers al zo’n 10 maanden geleden dat we nog een keer gezamenlijk hadden gereisd (Enschede), het werd kortom wel weer een keertje tijd.
Wederom was de touringcar besteld bij onze vaste hofleverancier ‘’t Soete Waeslant’ (toch maar even gegoogeld om zeker te weten dat er geen spellingfouten in zitten), maar onze al even vaste buschauffeur/gezelligheidsdier/fan van WDV Johan hadden ze er dit keer niet bij geleverd. Het schijnt dat het de avond ervoor ergens nogal gezellig was geweest, en een niet nader te noemen muzikant kon daarover meepraten… Gelukkig was er een ‘remplacant’ die het zooitje geregeld zo veilig mogelijk naar Evere wist te vervoeren, en, misschien maar beter ook, weer terug.
Groot gelijk overigens, want wij hadden er sowieso ook al twee ‘gezellige avondjes’ op zitten. Het was namelijk weer een ouderwets WDV-weekend: vrijdag en zaterdag repeteren inclusief de innerlijke mens versterkende versnaperingen en zondag uitvoering. En het was nodig, want Dirk had ons getrakteerd op een paar splinternieuwe, vrij lastige, maar zeker ook mooie en uitdagende stukken.
Zaterdagavond laat naar bed, zondagochtend dubbele pret. Een stuk of 40 frisse koppies kozen rond half tien voor ‘la direction Bruxelles’, maar dat natuurlijk niet zonder eerst het laadruim van de ‘ottoobuus’ vol te proppen met toch wel redelijk onmisbare materialen.
Jonkies achterin, gerespecteerde ouderlingen (als jongere moet je vooral voorzichtig blijven in je taalgebruik) voorin (alhoewel er ook uitzonderingen op bestaan: Ingmar voelde zich weer helemaal de jonge oude en besloot tussen onze allerjongsten op de achterbank te kruipen) en daar gingen we dan. Vooral je broodjes niet vergeten, want de friet stoof was nog ver weg.
Brussel daarentegen niet, want binnen een goed uur belandden we bij het politiebureau cq. gemeentehuis van Evere. Daar stonden we dan een kwartier in angstige spanning over wat de muscles from Brussels met ons zouden gaan doen, maar de keurig in WDV-uniform gestoken Edwin wist de agenten toch over te halen de arrestatiebevelen maar te vernietigen.
In plaats van flikken, kwam er namelijk een zeer aardige dame onze bus binnen, die ons wist te vertellen dat ze ondervoorzitster was van de ‘armonie’ van Evere. Ze was dan wel geen gids, maar wist ons toch het nodige te vertellen over de buitengebieden van Brussel. Sowieso dat het er groen was, maar bijvoorbeeld ook over een mooi paleis waar Albčrken regelmatig handtekeningen uitdeelt (maar vandaag geen koffiekoeken helaas, hij had het waarschijnlijk te druk met het winnen van de marathon), en uiteraard over de plaatselijke Citroën-dealer. Verder natuurlijk die typische statige Belgische herenhuizen, de immer tweetalige straatnaambordjes en last but not least: het enige echte Brusselse stadsstrand. Overigens, er lag weinig zand, want zoals met de meeste stranden zijn ze alleen in de zomer geliefd. Gesponsord met Ollands strandzand uit de Westerschelde, uiteraard.
Na deze mini-citytrip begon er dan toch wat te knagen bij velen, namelijk de honger. Misschien deed de naam van het restaurant nog niet zoveel magen knorren (tsja, wat wil je, met ‘La Crotte’ als opschrift…) maar de mooie, dikke Belgische frieten met echt stoofvlees (zonder saus!) gingen er toch makkelijk in in dit kleine, maar zeer fijne Brussels restaurantje.
Een compliment en een dankwoord zijn tussendoor toch ook zeker op zijn plaats aan onze Everse muziekvrienden: ze boden ons een geweldig goed verzorgde ontvangst. Dank daarvoor!
Na dit culinaire intermezzo ging het dan uiteindelijk naar het gemeentehuis. Het eerste wat daar opviel (althans, wat mij daar opviel) waren twee gigantisch grote poppen die in de stadshal stonden. Op, achter en onder een groot bureau in de stijl van een gemiddelde rechtbank konden we onze instrumenten en andere spulletjes kwijt. Voor ons speelden nog een paar harmonieën.
Na wat toonladders gespeeld te hebben gingen we dan, zoals Dirk het mooi zei, ‘droog’ het podium op. Droog was het podium zeker, hoogstens wat instabiel, aangezien onze bassisten toch zeker 5 centimeter beneden Nieuw Brussels Peil zaten. Gelukkig zakten ze er niet door: vandaag dus niet letterlijk ‘tonen uit de diepte’. De Everse voorzitter deed nog eventjes een leuk praatje in het Nederlands, jawel (‘zij komen van Clienge, vlakbij Uulst’), waarna Edwin ons verder introduceerde. De sympathieke voorzitter van Evere was blij dat we helemaal uit Olland waren overgekomen: ze gingen zondag van Evere over het mooie Pajottenland (in het Frans hetzelfde uitgesproken als in het Nederlands) richting ons mooie Zeeuws-Vlaanderen.
We begonnen met een stevige mars: Minerva, waarna we gelijk maar overgingen op het serieuze werk. Twee fraaie stukken, Land of Legends en Trimbeka, gingen in premičre: twee hele mooie stukken van Andreas Schulte en Carl Wittrock, die misschien nog wat bijschaving kunnen gebruiken, maar toch al lekker weggespeeld werden!
Vervolgens liet Saskia haar sopraansax spreken in het wondermooie Esther. Een prachtige compositie, die al bij velen kippenvel heeft veroorzaakt. Het publiek was merkbaar onder de indruk. Daarna het bravourestuk Odessey, om daarna te eindigen met twee knallers van de eerste orde: Swing when you’re winning met nummers van Robbie Williams, en uiteraard Rood van Marco Borsato. Misschien een flauwe, uitgemolken grap, maar hier komt hij voor de duizendste keer: nee, we speelden dat nummer niet vanwege de kleur van zijn banksaldo…
Vooral dat laatste nummer kon op veel gejoel uit het publiek rekenen, en vervolgens kon gelukkig ook weer de innerlijke mens worden aangesterkt: er waren prima verzorgde broodjes! Wederom een compliment aan de Everse organisatie.
Het dagprogramma werd afgesloten met een flitsend, aanstekelijk concert van de harmonie uit Humbeek. Ook veel WDV-ers konden hun beentjes en armpjes niet stilhouden, chapeau!
Helaas kwam ook aan ons Brusselse avontuur een einde. Nadat iedereen alles weer bij elkaar had geraapt en in de bus had geladen, ging het terug richting de Cling.
Meestal duren terugreizen korter dan heenreizen, zoniet bij Weldoen door Vermaak. Koud 10 minuten onderweg mocht de buschauffeur de hele bups alweer aan de kant zetten: het was weer tijd voor een sanitaire stop. Mooi zicht altijd, kijk voor een foto (het is een discrete, wees gerust) op deze site.
De rest van de terugreis was er weer een van een ouderwets WDV-niveau: zingen (de jonkies tegen de gerespecteerde ouderlingen), en voor iemand genoeg gedronken had stonden we alweer terug bij de Trouba. Het uitladen van het instrumentarium ging sneller dan ooit, bijna iedereen hielp mee, zodat onze vrienden slagwerkers ook weer rap van hun eerste pintje konden genieten.
Rond een uur of elf was iedereen het erover eens dat we weer een mooi weekend hadden neergezet: ouderwetse WDV-ambiance, het was er weer. Wanneer we op herhaling gaan? Volgende maand alweer: zaterdag 14 november naar ’s-Heer Arendskerke.
Door: Bas
|
Reactie van: sun
03-06-2010 10:12:14
生产流水线就到浙江温岭,那里的生产线质量很好呀!
Reageren:
|
|
|
|